Mapa strony Kontakt

Powiat Bolesławiecki Gmina Pieńsk Gmina Węgliniec Powiat Zgorzelecki

Partnerzy

Powiat Bolesławiecki                     herb Powiatu Bolesławieckiego

Starostwo Powiatowe w Bolesławcu
pl. Marsz. J. Piłsudskiego 2
59-700 Bolesławiec
tel. 75 732 32 58
faks 75 732 32 50
e-mail: biuro@powiatboleslawiecki.pl
www.powiatboleslawiecki.pl

Powiat Bolesławiecki został utworzony w 1999 roku w ramach reformy administracyjnej. Siedzibą władz powiatu jest miasto Bolesławiec. Powiat Bolesławiecki leży w południowo-zachodniej części kraju, w północno-zachodniej części województwa dolnośląskiego. Jest on drugim co do wielkości powiatem tego województwa. Administracyjnie powiat sąsiaduje z powiatami: zgorzeleckim, lubańskim, lwóweckim, złotoryjskim, legnickim, polkowickim, wchodzącymi w skład województwa dolnośląskiego oraz żagańskim, należącym do województwa lubuskiego. Tutaj też przebiega granica pomiędzy województwami dolnośląskim i lubuskim. Powiat Bolesławiecki położony jest w pobliżu granic Polski z Czechami i z Niemcami, na skrzyżowaniu dróg łączących Wschodnią i Zachodnią Europę oraz Skandynawię z Europą Południową. Duże obszary leśne, zajmujące około 50 % powierzchni powiatu, determinują położenie i rozwój osadnictwa. Należy jednak wskazać, że Powiat Bolesławiecki nie należy do grupy subregionów wysoce zurbanizowanych. Przez obszar powiatu prowadzą autostrada A4 (węzły: Godzieszów, Wykroty, Bolesławiec i Krzyżowa) oraz autostrada A18, na której zlokalizowano węzły: Świętoszów, Golnice, Lipiany i Krzyżowa. Powiat Bolesławiecki graniczy od północy z województwem lubuskim, od zachodu z powiatem zgorzeleckim, od południa z powiatami lubańskim i lwóweckim, od wschodu natomiast z powiatami złotoryjskim, legnickim i polkowickim. Przez teren powiatu przebiegają ważne trasy komunikacyjne: drogi wojewódzkie: nr 297, nr 363, nr 350. System ten dopełnia dość gęsta sieć ciągów komunikacyjnych powiatowych i gminnych, a także osobowo-towarowe trasy kolejowe.

Powiat Bolesławiecki tworzy sześć gmin: gmina miejska Bolesławiec, gmina miejsko – wiejska Nowogrodziec oraz gminy wiejskie: Bolesławiec, Nowogrodziec, Osiecznica, Gromadka i Warta Bolesławiecka. Na terenie powiatu znajduje się 71 sołectw i 82 miejscowości (w tym 80 miejscowości wiejskich). Powierzchnia powiatu wynosi 1303,51 km2 co stanowi 6,5% terytorium województwa dolnośląskiego.

Obszar Powiatu Bolesławieckiego należy częściowo do fizycznogeograficznego mezoregionu Bory Dolnośląskie, stanowiącego największy w Polsce zwarty kompleks leśny o powierzchni 1650 km2 oraz makroregionu Niziny Śląsko-Łużyckiej.

Gmina Pieńsk                                 herb Gminy Pieńsk

Urząd Miasta i Gminy w Pieńsku,
ul. Bolesławiecka 29,
59-930 Pieńsk,
Tel. 75 778 6 511 (do -513)
Faks 75 778 6 405,
e-mail: piensk@piensk.com.pl,
www.piensk.com.pl

Gmina Pieńsk leży w zachodniej części województwa dolnośląskiego, w powiecie zgorzeleckim nad Nysą Łużycką. Zajmuje powierzchnię 11 033 ha, w tym miasto Pieńsk 981 ha, użytki rolne 6133 ha, lasy i grunty leśne 3 894 ha. W Gminie Pieńsk mieszka 9436 mieszkańców, w tym w mieście 5957 a na obszarze wiejskim 3479 osób. Pieńsk jest gminą przemysłowo-rolniczo-leśną podzieloną na 8 sołectw: Bielawa Dolna, Stojanów, Lasów, Żarka n/Nysą, Żarki Średnie, Dłużyna Dolna, Dłużyna Górna, Bielawa Górna i Strzelno. Burmistrzem Miasta i Gminy Pieńsk jest Jerzy Strojny.

Najstarsza wzmianka o Pieńsku pochodzi z 965 roku. Do roku 1000 teren ten zamieszkiwała ludność z Czech, Łużyc, Miśni. Osadnicy używali nazwy "Pieńsk" utworzonej od rdzenia „pień”. Ludność zajmowała się handlem i drobnym rzemiosłem. Pod koniec 1200 roku skolonizowano ziemię Śląsk-Łużyce, co miało swój początek w zasiedlaniu tych ziem ludnością z okolic Stuttgartu, Bawarii, Turyngii. Wpływy nowych osadników były tak duże, że pozwoliły na zmianę nazwy wioski Pieńsk na Penzig. W połowie XIII w. Pieńsk stał się siedzibą starego łużyckiego rodu von Penzig (Penczak). W roku 1253 Penzingowie stawiają tu potężny zamek obronny, który przetrwał do 1514 r. Do połowy XIX w. Pieńsk był ośrodkiem rolniczym, a część ludności zajmowała się rzemiosłem, głównie tkactwem. W roku 1858 powstała pierwsza huta szkła. Jej założycielami byli szklarze – Menzel z Ruszowa i Behnisch ze Zgorzelca. Po wojnie niemiecko-francuskiej w roku 1871 następuje rozwój gospodarczy Pieńska poprzez rozbudowę hut szkła i wydobycie gliny i ałunu. W drugiej połowie XIX w. osada Pieńsk stała się ośrodkiem przemysłu szklarskiego. Podczas II wojny światowej w istniejącym do dzisiaj budynku szkoły podstawowej działał szpital, w którym przebywali jeńcy wojenni, 42 z nich zmarło. Ich groby i pomnik ku ich czci znajduje się na tutejszym cmentarzu komunalnym. W dniach 16-17 kwietnia 1945 roku II Armia WP forsowała w okolicach Pieńska na wysokości wsi Toporów Nysę Łużycką. Było to działanie osłonowe operacji zdobycia Berlina. Okopy i schrony z tamtych lat istnieją do dziś, a ku czci poległych żołnierzy postawiono pomnik, przy którym w rocznicę forsowania Nysy odbywają się uroczystości upamiętniające te historyczne wydarzenie. W roku 1962 osiedle Pieńsk otrzymuje prawa miejskie. Po obu brzegach Nysy Łużyckiej żyją społeczności, które mimo odmiennej tradycji, doświadczeń i oczekiwań – są sobie bliskie. Na co dzień mieszkańcy z obu stron Nysy spoglądają na siebie spoza rzecznej granicy, lecz ów zrodzony przez naturę podział nie stanowi przeszkody we wzajemnych kontaktach i przyjaźniach.

Przygraniczna Gmina Pieńsk współpracuje od wielu lat z niemieckimi gminami Neißeaue i Schleife, z miastem Rothenburg/O.L. a także z czeską gminą Hermanice. Od 2007 roku oba brzegi Nysy Łużyckiej połączyła kładka rowerowo-piesza, dofinansowana ze środków UE z EFRR, program Interreg IIIA ułatwiając współpracę transgraniczną zaprzyjaźnionych gmin i łącząc szlaki rowerowe pomiędzy Polską a Niemcami.

Gmina Pieńsk leży w Borach Dolnośląskich – w największym zwartym obszarze leśnym Europy Środkowej. Najdalej na zachód wysuniętym fragmentem tego olbrzymiego kompleksu leśnego jest Puszcza Zgorzelecka. Obejmuje ona obszar 30 tys. ha dawnych lasów miejskich Zgorzelca rozpościerających się pomiędzy Nysą Łużycką a Czerną Wielką i jest jednym z najbardziej interesujących przyrodniczo terenów w Gminie Pieńsk. Największym jego atutem jest unikatowa flora i fauna, która mimo wielowiekowej ingerencji człowieka dobrze się zachowała. Ma tutaj swoje jedyne niżowe w kraju stanowisko sosna błotna. Ponadto rosną tak rzadkie gatunki roślin, jak np. długosz królewski, rosiczka pośrednia, wrzosiec bagienny, arnika górska. Puszcza jest domem dla wydry, wilka, bobra, gniewosza plamistego, bąka, gągoła, tracza nurogęsi, bielika, kani rdzawej i czarnej, puchacza, sóweczki czy włochatki. Bory sosnowe Puszczy Zgorzeleckiej są jedną z ostatnich w Europie Środkowej niżowych ostoi głuszca (Tetrao urogallus) i cietrzewia (Tetrao tetrix).

Turystów odwiedzających gminę Pieńsk, miłośników turystyki pieszej i rowerowej zapraszamy do zwiedzania naszej gminy i jej walorów przyrodniczo-historycznych korzystając z wytyczonych szlaków rowerowych pozwalających obejrzeć osobliwości przyrody m.in. takie jak siedlisko bobra, stanowisko grzybienia północnego zwanego lilią wodną lub nenufarem, stare buki w Buczynie Bielawskiej.

Godne polecenia są zabytki: usytuowany w centrum miasta neogotycki kościół katolicki p.w. Św. Franciszka z Asyżu w Pieńsku z roku 1882, zbudowana w roku 1869 przez braci Oskara i Edmunda Putzler huta szkła - zabytek przemysłowy hutnictwa szklarskiego oraz pochodzący z II połowy XIV w. kościół filialny p.w. Podwyższenia Krzyża w Żarkach Średnich, Zespół Pałacowo-Parkowy z 1590 r. w Lasowie, w którym w 1760 r. przebywał cesarski feldmarszałek Leopold von Daun, w Dłużynie Dolnej mur z XVI w. stanowiący zespół kościoła ewangelickiego z budynkiem bramnym z wmurowanymi na przełomie XVI-XVII w. kamiennymi epitafiami inskrypcyjnymi i rzeźbiarskimi, kościół filialny p.w. Matki Boskiej Różańcowej w Bielawie Górnej z XVIII w., w Żarce n/Nysą – Zespół pałacowy z XVI w., w Stojanowie - wzniesiony w 1918 roku kamienny pomnik „Płaczącej matki” a w Bielawie Dolnej były cmentarz ewangelicki z XVIII. z zachowanym murem cmentarnym z reliktami płyt epitafijnych.

Gmina Węgliniec                          herb Gminy Węgliniec

Urząd Gminy Węgliniec
ul. Sikorskiego 3
59-940 Węgliniec
Tel. +48 75 7712552
Fax. +48 757712551
e-mail: wegliniec@wegliniec.pl
www.wegliniec.pl

Gmina Węgliniec położona jest w zachodniej części województwa dolnośląskiego, w powiecie zgorzeleckim. W części wschodniej gmina graniczy z administracyjnym obszarem gminy Osiecznica. Południowa i poł-wsch część granic łączy gminę Węgliniec z gminą Nowogrodziec- natomiast zachodnia i poł.-zach. ich część - z gminą Pieńsk. Na północ od granic Węglińca znajdują się gminy: Przewóz i Iłowa oraz miasto Gozdnica należące do województwa lubuskiego. Niemalże cała gmina położona jest na terenie Borów Dolnośląskich i jedynie jej południowy skrawek Okolica miejscowości Czerwona Woda) znajduje się na pograniczu Pogórza Izerskiego. Administracyjnie gmina Węgliniec składa się z miasta Węgliniec oraz siedmiu sołectw: Ruszów, Kościelna Wieś, Jagodzin, Piaseczna, Stary Węgliniec, Czerwona Woda, Zielonka oraz trzech osad: Dębówek, Polana, Okrąglica. Gmina Węgliniec jest największą terytorialnie gminą w powiecie zgorzeleckim. Jej powierzchnia wynosi 338,44 km2. Około 82% powierzchni gminy stanowią lasy, przede wszystkim sosnowe, które są prawdziwym bogactwem dostarczającym surowca dla przemysłu drzewnego, przetwórstwa runa leśnego i gospodarki łowieckiej. Występują tu również nieliczne lasy bukowe oraz mieszane. W pobliżu Węglińca znajduje się rezerwat przyrody o powierzchni 3,9 ha. Rosnąca tu sosna błotna jest osobliwością na skalę europejską. Charakterystycznym elementem krajobrazu wokół Węglińca są śródleśne stawy hodowlane, a zwłaszcza opuszczone stawy i oczka wodne, gdzie można spotkać piękne stanowiska unikatowych roślin torfowiskowych. Stawy te są również ostoją ptactwa wodnego m.in. głuszca, cietrzewia, bielika oraz bociana. Wśród tego kompleksu stawów znajdują się specjalne stanowiska dla wędkarzy. Okolice Węglińca i Ruszowa to także teren łowiecki, gdzie organizuje się polowania na zwierzynę. W lasach na terenie gminy są wytyczone ścieżki rowerowe, które w przyszłości mają być połączone z podobnymi rowerostradami w Niemczech. Na terenie gminy znajdują się cenne złoża surowców naturalnych eksploatowanych: surowiec ilasty ceramiki budowlanej, kwarcoplast, kruszywa, żwiry, kaolin. Złoża do eksploatacji: węgiel brunatny z dużą zawartością substancji bitumicznych i aromatycznych oraz piaski szklarskie i formierskie.

Gmina Miejska Zgorzelec              herb Gminy Miejskiej Zgorzelec

Gmina Miejska Zgorzelec
Urząd Miasta Zgorzelec
ul. Domańskiego 7
59-900 Zgorzelec
tel.  75 77 5 66 04 (do 09)
faks  75 77 5 64 21

BEZPŁATNA INFOLINIA 0-800-136-700

e-mail: urzad@zgorzelec.eu,  promocja@zgorzelec.com
www.zgorzelec.eu,  www.inwestycje.zgorzelec.eu.

Zgorzelec jest miastem powiatowym położonym w województwie dolnośląskim. Zajmuje pow. 16 km2 i liczy ok. 32 tys. mieszkańców. Geograficznie jest położony na obszarze Obniżenia Żytawsko - Zgorzeleckiego, na prawym brzegu rzeki Nysy Łużyckiej, będącej stanowiącej wraz z Odrą zachodnią granicą Polski. Przez miasto przebiega południk 150 E wyznaczający czas środkowoeuropejski. Bliskość z dwoma sąsiadami, Republiką Federalną Niemiec i Republiką Czeską, i związane z tym możliwości dogodnego przekraczania obu granic są jednym z atutów miasta.

Dzięki międzynarodowej trasie E-40 (A4) Zgorzelec ma niezwykle korzystne połączenia komunikacyjne z ważnymi ośrodkami w regionie: stolicą Dolnego Śląska – Wrocławiem i stolicą Saksonii - Dreznem. Drogi wojewódzkie nr 352 i 355 prowadzą do granicy polsko-czeskiej, w tym do oddalonego o 12 km od Zgorzelca przejścia granicznego Zawidów/Habartice,  a stąd do znanego czeskiego miasta Liberec i  stolicy Republiki Czeskiej - Pragi. 

Zgorzelec jako miasto przygraniczne sąsiaduje z niemieckim miastem Görlitz
 w Saksonii, z którym do roku 1945 stanowiło jeden organizm miejski. Wraz z zakończeniem II wojny światowej wschodnia część niemieckiego Görlitz, położona na prawym brzegu Nysy Łużyckiej, została włączona do Polski, rozwijając się od tej pory samodzielnie jako polski Zgorzelec. Od początku lat 90-tych XX w. oba miasta zaczęły tworzyć na nowo wzajemne kontakty i  zacieśniać więzi, które zaowocowały proklamowaniem w roku 1998 Europa-Miasta Zgorzelec/Görlitz – „jednego miasta dwóch narodów”.

Görlitz, nazywane „architektoniczną perłą Niemiec” i uważane przez wielu za „najpiękniejsze  miasto Niemiec”, może poszczycić się prawie 4 tysiącami, w dużej mierze odrestaurowanych, zabytków architektury począwszy od gotyku, poprzez renesans,  barok  i tzw. okres założycielski aż po secesję.

W Zgorzelcu rewitalizowana jest najstarsza część miasta, położona bezpośrednio nad Nysą Łużycką, nosząca nazwę Przedmieścia Nyskiego. Jest ono ulubionym miejscem spacerowym mieszkańców i gości, a dzięki zbudowanemu w latach 2003-2004 Mostowi Staromiejskiemu odtworzone zostało - po niemalże 60 latach przerwy - połączenie między historycznymi dzielnicami obu miast: Starówką i Przedmieściem Mikołajewski w Görlitz a Przedmieściem Nyskim w Zgorzelcu. Stało się to również impulsem do połączenia dwóch ważnych w kalendarzach imprez Zgorzelca i Görlitz  wydarzeń kulturalno-rozrywkowych, czyli festynu średniowiecznego „Jakuby” w Zgorzelcu – nawiązującego również  do związanego z miastem filozofa i mistyka Jakuba Böhme – i Altstadtfest w Görlitz (Święto Starego Miasta).  Oba festyny są organizowane co roku  w ostatni weekend sierpnia.

Transgraniczny charakter mają również inne imprezy i wydarzenia kulturalno-sportowe jak: Maraton Europejski Zgorzelec-Görlitz (początek czerwca), Międzynarodowy  Festiwal Teatrów Ulicznych ViaThea ( początek sierpnia), Otwarty Dzień Zabytków ( 2. niedziela września). Dużą popularnością cieszą się Dni Miasta i Międzynarodowy Festiwal Piosenki Greckiej (koniec czerwca).

Zgorzelec jest również doskonałym miejscem dla miłośników aktywnego wypoczynku i sportowców. Trasy rowerowe i nowoczesne obiekty sportowe – jak cztery ogólno dostępne kompleksy boisk  i  nowo wybudowany skatepark przy Centrum Sportowo Rekreacyjnym są doceniane przez mieszkańców i sportowców z innych krajów, którzy chętnie przyjeżdżają tutaj na obozy treningowe. Bliskość Gór Izerskich, Karkonoszy, Gór Żytawskich i Szwajcarii Saskońskiej sprawia, że miasto jest również dobrym punktem wypadowym do poznawania polsko-czesko-niemieckiego regionu przygranicznego.

Projekt i wykonanie: Istotne.pl Bolesławiec